„Podczas gdy traktat z r. 971, ostatni z zawartych z Bizancjum, zresztą bardzo krótki, obejmuje tylko normy prawa międzynarodowego, to poprzednie dwa traktaty z r. 911 i 944 zawierają ponadto postanowienia dotyczące prawa prywatnego, karnego i procesu. Oba ostatnio wspomniane traktaty zawierają na ogół postanowienia zbieżne, jednakże traktat z r. 944 zawiera kilka postanowień korzystniejszych dla cesarstwa bizantyjskiego.
Do takich postanowień należą np. postanowienia dotyczące zrzeczenia się przez wielkiego księcia pretensji do posiadłości bizantyjskich na Krymie (Korsuń), nawet ich obrony, zakazu zimowania rybaków ruskich u ujścia Dniepru, dostarczenia przez wielkiego księcia posiłków cesarzowi.
Ważne jest postanowienie zawarte w traktacie z r. 911 powtórzone w bardziej zwartej formie i częściowo uzupełnione w art. 9 kodeksu z r. 944, dotyczące prawa nadbrzeżnego. Jest to pierwszy w średniowiecznej Europie układ międzynarodowy, znoszący prawo nadbrzeżne, który przewiduje pomoc dla rozbitków, ochronę ich życia i mienia oraz kary za zabicie rozbitka, uczynienie z niego niewolnika oraz za zabór rzeczy z rozbitego statku.
Z dalszych postanowień dotyczących stosunków międzynarodowych wspomnieć należy o postanowieniach dotyczących wykupu jeńców wojennych, pobytu ruskich kupców w Konstantynopolu, ekstradycji zbiegłych z Rusi przestępców, poszukiwania i wydawania zbiegłych niewolników.“(13)